Rozdział 1

„Gdy szukam wspomnień, które trwały ślad pozostawiły we mnie, kiedy podsumowuję godziny, które miały dla mnie znaczenie, odnajduję nieomylnie to, czego żadne bogactwo nie zdołałoby mi zapewnić: nie można kupić przyjaźni człowieka związanego z nami na zawsze doświadczeniami życia.”

15.08.2012.

Dzień jak co dzień, wstałam, umyłam się, ubrałam w normalne ubrania, zjadłam coś, żeby nie zaczynać tego dnia o pustym żołądku i pojechałam do pracy o około godziny szesnastej. Najbardziej w ciągu dnia lubię ten czas od domu do pracy, kiedy jadę samochodem, jestem ubrana w zwykłe ciuchy, nie mam makijażu, moja skóra jest czysta, nie mam żadnych ozdób w postaci naszyjników czy bransoletek. Tak czuję się najlepiej, czuję się jak zwykły, szary człowiek, którym niestety nie dane mi było być. W głośnikach rozbrzmiewała jedna z piosenek zespołu One Direction, ostatnio puszczali je coraz częściej dlatego znałam już część ich repertuaru na pamięć. Lubiłam śpiewać, chodź nie zawsze mi to wychodziło, ale nie przejmowałam się tym, bo jechałam sama w aucie i nikt nie mógł mnie usłyszeć. Niestety droga do pracy zajmowała mi około dwudziestu minut jazdy, więc już po chwili byłam na miejscu, zaparkowałam swój samochód od strony zaplecza, wzięłam torebkę i weszłam do środka.

Nie była to może normalna praca, ale cóż wtedy nie widziałam innego wyjścia z mojego problemu, musiałam gdzieś pracować, ale w żadnym bardziej szanowanym zawodzie mnie nie chciano. Po kilku miesiącach ciężkiego szukania pracy poddałam się i wylądowałam w dość prestiżowym londyńskim klubie ze striptizem, czasem gdy już naprawdę szefowa mi kazała musiałam zgadzać się na więcej, jednak podczas już mojego rocznego pobytu tam taka sytuacja miała miejsce może trzy, cztery razy. Szefowa rozumiała dlaczego zdecydowałam się na taką pracę, wiedziała, że mimo tego co robię to szanuję swoje ciało, pokazuję je tylko dla zarobku. Jedynym plusem tej całej sytuacji było to, że do klubu przychodzili ludzie z pieniędzmi, szanowali oni wszystkie dziewczyny i nie dochodziło nigdy do jakiś makabrycznych sytuacji, o których tyle słyszy się w radio czy telewizji.  

Poszłam do swojej garderoby, ubrałam się, pomalowałam, byłam w tym dość dobra, czasem dziewczyny prosiły mnie, żebym je pomalowała lub uczesała. Z natury miałam czarne włosy, jednak w pracy każda z nas ubierała peruki, ja najczęściej ubierałam z brązowymi, lekko falowanymi włosami, o długości podobnej do moich. Czasem również nakładałyśmy sobie nawzajem sztuczne tatuaże, ponieważ wymagały tego niekiedy od nas układy taneczne. Byłam już gotowa, jednak okazało się, że muszę się przebrać, koncepcja na dzisiaj to: tatuaże, kostiumy w panterę, tipsy, przyzwyczaiłam się na takie kilku godzinowe przemiany. Na czas pracy stawałyśmy się po prostu innymi osobami, o innym wyglądzie. Byłyśmy
prowokacyjne, wyzywające, pociągające, ale w prawdziwym życiu każda z nas była zupełnie inna. Wiem o tym, ponieważ kilka razy wszystkie razem z szefową spotkałyśmy się to na grillu, to w kawiarni, prawie wszystkie były z dziewczyn pracujących ze mną były w tym zawodzie z tych samych przyczyn co ja. To smutne, że życie i brak pracy posuwa nas do tak drastycznych metod i zachowań. Jednak nic nie mogłam na to poradzić, trzeba było się z tym pogodzić, że nawet w tak wielkim mieście jak Londyn trudno o pracę, nawet z dużym wykwalifikowaniem.